acı taburu      

yağmur, kimsesizlik ve dumanın
mısraların üzerine yağan gürültüsü
güller olmalı ellenmemiş, koklanmamış
çay kokusu sinmiş kıvrımlarına
şafaksız bir yalnızlık olmalı
toz/lanmış şeker
semaver lakırdısı
kimsesiz sesler

…

nesnel soluklar, havari yortusu
pişkin sedeflerin ayağa düşen acı taburu
vıcık gölgeler, vücudumu çekiştiren onlarca sene
şizofren mahallinde, nevale devşiren kazalar
kökleşmiş kovuşturma gıyabımda
ruhumu mumlamış bedenim
sönene dek öleceğim

büyük bir kuş
dünyayı yoğuruyor kanatlarıyla
yollarda çiğnediğim ayaklarım
ruhumun gişelerinden bir çıkış arıyorum
ilave cümlelerim anlatmaya
ne kadar yetebilir ki
küflü kemiklerden sıyırdığım beni
 
ne kadar gülsem
eğreti duruyor yüzümde
içbükey aynalarda dışa vurmuşluğum
dertop edilen zaaflar
bu devranın dönmesine ne kadar daha var
rölantide gitmiyor bazı şeyler
sabotaj ihtimaliyle uykusuz geçirdiğim gecelerde
sahipsiz sesler işitiyorum 

birkaç bulut
koyup gidecek sessizliği
şafak kostümünü geçirirken sırtına
hangi dağın en izbe köşesinde
yalnız bir kurt ölecek
dolunay vakti tövbe ederken
bilmeyeceğim


tasavvur-22
Ahmed Hamza ŞAHİNBEY