BİR ALACAK MESELESİ

“Alnına bir şiir dayamış ölümü bekliyordu”

-gözyaşı-

Ölüm parmak ucuyla yürüsün görünmeden kimseye

Erisin erisin denizler

Cansız bir mültecinin son dudak izi kalsın eşinde

Çatırdasın depremlerle yerküre

Yaratan’a sığınalım yeniden

Yalnız korkunca değil

Hem bir kızı sevince

-ara gürültü-

“Beni ancak sen güldürürsün dünya

En ciddi duruşunla”

-sebep-

Öldürdün ya

Kapı kulu dünya, zül dünya

Sorunum var seninle, hele bir dur kıpırdama yerinde

Tütünümü sarayım, harflerimi sorayım bir bir

Sislensin odamız görmeyeyim yüzünü

Yoksa… Balkondan atıp öldürsem mi seni?

Neyse almayayım üstüme bunca canı, vebali

Koca kafalı dünya

Kara bulut ak bulut, alın kaldırın şunu yerine

Zırlamasın, cırlamasın şimdi. Bir gün gelir

Halil İbrahim sofrasında bir soğan gibi

Yapacağımı bilirim ona

-sonuç-

Yaşamın duygusuz maskesini geçirdik yine yüzümüze

Yollarda hep başka yüzler, başka sesler

Ne kadar daha cansız yaşayabilirdik

…

“Alnını bir şiire dayamış, ölümü bekliyordu”

şehrengiz dergisi sayı:2
Ahmed Hamza ŞAHİNBEY