Şiir Okuma Kılavuzu – İsmet ÖZEL

İlk şiir kitabını çıkarmış bir öğretmen abimize şiirle ilgilendiğimi, bir şeyler karaladığımı söylediğim zaman bana bil umum “ikinci yeni” şairlerini, Sezai Karakoç ve İsmet Özel gibi şairleri okumamı hararetle önermişti. Bu şairlerle ilgili ne kadar kitap varsa alıp okumamız bir gereklilik gibiydi. Tabi o zaman kitaba bütçenin önemli bir kısmını ayıran biz ipini koparan öğrenci gibi kitapçıları taramaya girişmiştik. O günlerden elime geçen “Şiir Okuma Kılavuzu” şimdilerde yeniden İsmet Özel’in çehresi ve siyah kapağıyla kitaplıkta yeniden karşıma dikildi. Kitabın bizde bıraktıklarını şöyle bir geçelim dedim şiirle ilgilenenler için. Buyrun.

Kitabı aldığım zaman içinde şiirlerin incelendiği, mısraların birbirleriyle karşılaştırıldığı, çarpılıp çözümlendiği yazılar beklediğimi saklayamam. İsmet Özel ismini gördüğüm için de kitabı açıp bakma ihtiyacı duymadığımdan ilk okumam küçük çapta bir sürpriz oldu benim için. Zaten arka kapaktaki “şiir gençlik yıllarımda üzerine titrediğim bir şeydi; bugün ise şiirin üzerine titrenilecek bir şey olduğunu kavrayabilmek için ayrıca bazı titizlikler gerektiğini anlıyorum. Bu anlayış içinde Türkiye’deki şiir okuyucusunun karşısına şiir üzerine bir metinle çıkabilme yürekliliğini buldum” yazısını da okuyunca işte aradığımı buldum diyorsunuz.

Özel daha çok şiir üzerine düşündüklerini, şiirin sorunlarını ve genel manada “şiir nedir?”i okuyucunun gözleri önüne seriyor. Daha çok şiir üzerine dememizin nedeni ise denemeler şeklinde yazılan bu kitabın İsmet Özel’in düşünür kimliğini de bariz şekilde ortaya koyması, örneklemesi bakımından da dikkate değer okumaların mekânı olacak kalibrede bir kitap. Şiir yazmak, şiir üzerine yazmak düşüncesinde olanların okuyup, anlamaları gereken bir eser.

Tüm bunları söyledikten sonra yadırgadıklarımdan bahsetmezsem zannediyorum tanıtım yazısına ihanet etmiş olurum. Her seferinde Türklüğünü bas bas bağıran Özel “Elmanın kalbine eşelek diyen biz Türkler” adlı denemesine nedense yansız bakamıyorum. Zira sanki aşağılama havası var yazıda. Kendine Türkçü deyip de Türklere barbar diyen başka şair var mıdır acep. Bilmiyorum fakat araştırmam gerekiyor. Varsa bildiğiniz beri gelin.

Ayrıca Türkçesi yazılan bir durum ve yahut kelimenin yanına parantez içerisinde İngilizcesi, Fransızcası, Arapçasının yazılması neden bana gereksiz geliyor. Bu tür şeyler nedense ters gelmiştir bana çok kere. Anlamadığım bunun ne için gerektiğidir. Yazar çok şey bildiğini mi göstermeye çalışıyor yoksa bilmediğimiz başka bir gerekçesi mi var. Bu son örneklem yalnızca Özel için değildir. Tek seferde isimlerini sayabileceğimiz birçok akademisyen yazarımızın yazılarında fark etmişimdir bunu. Neyse anlayacağız inşallah bir gün.

“Şiir Okuma Kılavuzu” olmadan şiir okuyabilirsiniz elbet.

“Şiir Okuma Kılavuzu” ile de şiir okuyabilirsiniz elbet.

“Şiir Okuma Kılavuzu” ile de şiir okumalısınız elbet.

Ahmed Hamza ŞAHİNBEY