VARDI BİRİ, BİLİYORUM

Sana giden adımlarımı topluyorum ardım sıra

Kalıplı sözlerle, ay ışığıyla beraber, yorgunum

Apar topar başlamışım terk edişin iltifatına

İndirimli savaşlar reyonunda, sessizce

Gitmeyi seçiyorum

Umutlarım uğruna sattığım ayakkabılarım, affedin söz kesen dilimi, cani değildir kan kırmızı yüreğim. Tanıklığım avuç açmış, hâlbuki yağmurlanması için gök/yüzünün neme doyması gerekirdi, yalana uğramasaydı dilim. Tutanaklara yalnızdır diye not düşmüşler. Sorsaydılar söylerdim “biri var”. Evet, vardı biri. Zamansız bir saçmalık sade gölgesini düşürüyor evvelime, müebbet karanlığım. Korkunun çirkin avurtları siner her köşeme. Çirkin, kara saplı bir bıçak saplasın sessizliğime. Bu gidişle adam olmayacak görünür gözlerim. Toplaya toplaya hem hal olduğum sayılar gecelerde, ne çıkar sizden elde var sıfır. Kalan ben olduktan sonra…

Alınmasın duvarlar bu çizikler senelerimedir. Ne gereği vardı oysa. Anlamsızlığını anladığımda vakit akşama, pişmanlığım dudaklarıma varmıştı. Yapmamalıydım, gerçi yaptığım ilk hırsızlık değildi bu. Bir kızın kalbini çalmıştım. Yeşildi ve hala sallanıyor tozlanmış bir beste gibi dudaklarımda. Ardım sıra kirler biriktirmişim acıya dokunan sözlerimle. Bir kâse zehir ile yutkunmak ölümü. Hayır, hayır çare değil bu. Daha demini almamış zaman. Avın gönlüne düştüyse avcı, sabra kaçmaktan başka çare nedir. Birinin titrer belki elleri ve gider, gelir diğeri. Sonda kalsa da canına kan doğrayacak biri mutlaka vardır. Vardır da çelik tırnaklarıyla bir çığlık sindirir dudaklarına.

Bir dilencinin

Dağarcığı kadar sevmedim seni

Yalvarmamı beklemen beyhude şimdi

Sorgulayamam dağları, zamanları, dağ gibi zamanları. Dilime resmini çizer çerçevede camdan gözlerin. Serencamına kanıyorum bulanıyor zaman. Bir yanım ağrıyor, bir yanım kan revan. Rahat yok anlaşılan. Yangınına paha biçemiyor, çekiliyorum. Yanlış yapmaktan çekiniyorum anla artık adına susayan dilimle beni ya da yetim bırakma dilimle beni.

Yalnızca soğutma hasretimi, yaşımı serdiğim senelere sor beni. Kefilim kendime, çolak bir selam kadar kefilim. Öyle bir selam ki gülümsemez hiçbir zaman, ne batarken güneş, ne doğarken günüm. Donukluğuna sıvanan dingin duruşları vardır hani. Nemli bir şehre kışın çökmesi gibidir. Böyle zamanlarda ikizini düşürür ciğerlerime acı. Kırbacın boy aynası f tipi tabutlardan sorulur tenim. Salınır gider devingen misk-i amber kokusuyla sabah yelleri. Perdeler kıvranır bu güzellikle fakat aldırmaz hiçbir demir parmaklık, serinliğine.

Susmak

Biliyorum muhtelif zamanlarda susmak gerekir bu memlekette. Yangın sonu, şakası yoktur. Dokunur kirli parmaklarıyla kanı kurumamış yarama. Isıtıp ısıtıp yeniden dokunur.

İs-yan!

Fiyatını söyle hayat ne kadar daha canım yanacak, bir ölüm kadar uzağım sana. Ne kadar daha saman çöpünden şans soracağım.

…

Yine lanet bir uykusuzluk girmiş gecenin koynuna.

Susmak zordur, kanmak işten değil…